Badania w roku 2006

Badania prowadzone pod kierunkiem Joanny Jarzęckiej-Stąporek pozwoliły na ustalenie, że grodzisko w Owidzu zostało założone zapewne na początku XI wieku, w okresie umacniania panowania Polan nad Pomorzem za rządów Bolesława Chrobrego. Było wzmocnione wałem drewniano-ziemnym. Brama wejściowa prawdopodobnie otwierała grodzisko na zachód. Wnętrze grodu, czyli tzw. majdan, było zabudowane budynkami zagłębionymi częściowo w ziemię (półziemiankami) oraz domami naziemnymi z bali drewnianych, najprawdopodobniej o konstrukcji zrębowej.

Przy zachodniej krawędzi grodu znajdowała się wieża drewniana o charakterze mieszkalno-obronnym, posadowiona na kamiennym fundamencie. Mieszkańcy grodu zajmowali się uprawą roli, hodowlą, rybołówstwem i łowiectwem, włókiennictwem i być może chałupniczym rogownictwem wraz z bursztyniarstwem. Na grodzie funkcjonował kowal oraz garncarz. Położenie przy ważnym szlaku umożliwiało handel. Grody, ówczesne ośrodki władzy, stanowiły osnowę wczesnośredniowiecznego systemu dróg. Duże ośrodki musiały mieć powiązania pomiędzy sobą, jak i z podległymi sobie, mniejszymi punktami. Ważnym węzłem drożnym był leżący w odległości paru kilometrów od Owidza Starogard. Przez Starogard i Owidz przebiegał trakt zwany drogą kupców (via mercatorum), wiodący z Gdańska do Wielkopolski. Mieszkańcy z całą pewnością potrafili wykorzystać dogodne położenie swego grodu na szlaku handlowym. Znaleziska takie, jak XI-wieczne denary pochodzenia dolnoniemieckiego czy różnego rodzaju odważniki wskazują na dokonywanie na terenie grodu transakcji wymiennych. Pośrednio o handlu świadczą też znaleziska wyrobów, jakie nie mogły być wytwarzane na miejscu. Takim przedmiotem z pewnością był paciorek szklany znaleziony podczas poprzednich badań. Kres istnieniu grodu w Owidzu położył najazd, którego ślady widoczne są w postaci warstw spalenizny. Najprawdopodobniej miało to miejsce w połowie XII wieku.

You can leave a response, or trackback from your own site.

Leave a Reply

You must be logged in to post a comment.