Badania

Badania powierzchniowe grodziska zostały przeprowadzone kolejno w roku: 1957, 1961  (M. Pietrzak), 1962 (M. Pietrzak i D. Świecimska), 1967 (G. Posadzki i W. Pawłowski), 1972 (J. Podgórski), 1986 roku (H. Paner) oraz 1992 (M. Szarmach).

Lokalizacja wykopów badawczych
na obszarze wczesnośredniowiecznego grodziska w Owidzu (opr. A. Ostasz).

W 1973 roku rozpoczęto systematyczne badania wykopaliskowe, trwające do 1975 roku, a następnie w sezonach 1977-1979. Prowadziła je A. Wapińska z ramienia Muzeum Archeologicznego w Gdańsku.

Wytyczanie wykopu (fot. J. Jarzęcka-Stąporek).

W 2006 roku pracami wykopaliskowymi kierowała J. Jarzęcka-Stąporek, a w sezonach 2008 oraz 2009 A. Ostasz z Centrum Edukacji Archeologicznej „Błękitny Lew” przy MAG.  W trakcie prac archeologicznych założono 33 wykopy badawcze o łącznej powierzchni 623 m², co jednak stanowi dopiero około 10% powierzchni grodziska.

Pracujący ludzie wewnątrz wykopu na tle wału (fot. A. Ostasz).

Podczas badań powierzchniowych, sondażowych, wykopaliskowych oraz zwykłych znalezisk luźnych pozyskano prawie 37000 fragmentów ceramiki, blisko 11000 fragmentów kości zwierzęcych oraz około 400 tzw. zabytków wydzielonych sporządzonych z metali, poroża, kości, gliny, kamienia, krzemienia, bursztynu oraz szkła.

Wnętrze wykopu badawczego (fot. A. Ostasz).

Prace archeologiczne poświadczyły miejscowe garncarstwo, hutnictwo, kowalstwo oraz ślady domowego rzemiosła (przędzalnictwo, podstawowy stopień obróbki, poroża, kości, bursztynu). Mieszkańcy grodu zajmowali się uprawą roli, hodowlą, rybołówstwem i łowiectwem.

Znaleziska takie, jak XI-wieczne denary (srebrne monety) czy odważniki wskazują na dokonywanie na terenie grodu również transakcji wymiennych