Owidz grodzisko

Wieś Owidz położona jest około 5 km na południowy-wschód od Starogardu Gdańskiego. Przyjmując podział J. Kondrackiego (1994), jest to centralna część Pojezierza Starogardzkiego, zaś według podziału B. Rosy (1996) – północna część Kociewia Środkowego.

Owidz leży na obszarze Pojezierza Starogardzkiego, zwanego też Pojezierzem Kociewskim, które rozciąga się między Tczewem, Zblewem a Nowem nad Wisłą. Teren ten różni się od sąsiadujących z nim obszarów dużo niższym położeniem oraz stosunkowo małym zróżnicowaniem pionowym. Wysokości terenu wahają się od 100 do 150 m n.p.m. Jest to region rolniczy, słabo zalesiony, rozcięty obfitą siecią rzeczną Wierzycy i jej licznych dopływów – głównie Wietcisy i Węgiermucy – oraz dopływów Kłodawy i Motławy na północy, a na południu i zachodzie Wdy, o niewielkiej liczbie niezbyt dużych jezior: Płaczewo, Czarnoleskie, Smarzewskie, Rakowieckie, Jelenie, Tymawskie, Gętomie, Jabłowskie, Kochanka i Szpęgawskie. Gleby występujące na tym obszarze reprezentują wszystkie klasy bonitacyjne. Ponad 60% powierzchni pokryte jest glinami. W większości są to gliny silnie odwapnione, ubogie w magnez i żelazo, w warstwach stropowych silnie spiaszczone. Na nich wytworzyły się głównie gleby brunatne wyługowane występujące w północnej i północno-zachodniej części Pojezierza Starogardzkiego. Gliny leżące w północno-wschodniej części regionu zawierają większą ilość minerałów i na nich powstały gleby brunatne właściwe. Na żwirach zajmujących 30% obszaru rozwinęły się gleby bielicowe, które występują na całym obszarze w postaci płatów o niewielkiej powierzchni, jedynie we wschodniej i południowo-wschodniej części tworzą zwarte kompleksy. Na iłach wytworzyły się czarne ziemie właściwe należące do najlepszych gleb na Pojezierzu Starogardzkim. Występują one głównie w okolicach Gniewa. Na niewielkim obszarze głównie w dolinach rzecznych oraz w otoczeniu jezior i wytopisk wytworzyły się gleby torfowe, torfowo-mułowe oraz mady.

Nazwa Owidz może mieć pochodzenie dzierżawcze od imienia „Owid” lub od słowa „owies”. Natomiast w dokumencie krzyżackim z 30 maja 1348 roku, przyznającym pobliskiemu Starogardowi przywilej lokacyjny, odnaleźć można formę „Owitz”. Z lat 1796-1802 pochodzi tzw. Mapa Schröttera, na której widnieje wieś o nazwie „Owiedz” .