Chronologia grodziska

Zestawiając wyniki dotychczasowych badań można sądzić, że grodzisko zostało założone w XI wieku i funkcjonowało co najmniej do połowy wieku XII. Główne dane co do takiej chronologii stanowiska otrzymaliśmy na podstawie analizy monet dokonanej przez profesora B. Paszkiewicza, ich datowanie rozkłada się w czasie całego XI wieku a zwłaszcza jego ostatniej ćwierci. Doskonale wyniki te uzupełniają się z zbiorem naczyń, zwłaszcza pojawieniem się garnków z cylindryczną szyjką grupa K (najwcześniejsze okazy datowane od 2 połowy XI wieku) i zanikiem naczyń częściowo obtaczanych (grupa D) na rzecz naczyń całkowicie obtaczanych (grupa G i J) zjawisko szczególnie widoczne na przełomie XI/XII wieku. Wyniki badan 14C również pozwalają na takie wnioski, 2 z pośród 4 prób dają wyniki pomiędzy 1010 – 1060 roku po Chrystusie i pomiędzy 1070 – 1160 roku. Uzyskane daty wyraźnie korelują z poprzednimi wynikami. Należy też zaznaczyć, że kolejne 2 daty wyraźnie różnią się od poprzednich. Jedna z nich (próba z wykopy I) zawiera się w granicach połowy VII wieku (650 AD), należy dodać, że do tej pory autor nie widział zabytków, które można by powiązać z tą próbą. Być może drewno z którego najprawdopodobniej pochodzi data było długo żyjącym Dębem, choć jest to wysoce mglista hipoteza. Kolejną próbę należy bezsprzecznie wiązać z IV okresem epoki brązu (980 BC). W okresie tym na omawianym stanowisku musiała przebywać niewielka grupa osadników kultury łużyckiej.

W literaturze przedmiotu istnieją rozbieżności dotyczące określenia chronologii stanowiska, która najczęściej była opierana o analizę materiału ceramicznego. W. Łęga (1930) datuje początek funkcjonowania grodu na XI w., zaś jego upadek na koniec XII w. Zbliżone ramy czasowe podaje J. Jarzęcka-Stąporek (2006, 46), która uważa, że został on założony na początku XI w. i funkcjonował do połowy XII w. Z kolei, G.  Posadzki  (1967, 3) wskazuje dwie fazy jego użytkowania, które przypadały odpowiednio na IX w. i X-XII w.  Według A. Wapińskiej (1974, 202) i W. Łosińskiego (1982, 275) założenie obronne powstało w IX w. i przetrwało w głąb XII w., natomiast zdaniem I. Zakrzewskiej (1987, s. 57), dolną granicę funkcjonowania grodu należy wiązać z X w., zaś górną z wiekiem XIII.

mgr Adam Ostasz

Bibliografia:
Jarzęcka-Stąporek J.
2006    Sprawozdanie z badań archeologicznych przeprowadzonych w roku 2006 na wczesnośredniowiecznym grodzisku w Owidzu, gm. Starogard Gdański, Gdańsk. Maszynopis w Archiwum Muzeum Ziemi Kociewskiej.

Łęga W.
1930    Kultura Pomorza we wczesnym średniowieczu na podstawie wykopalisk. Toruń, s. 355-356.

Łosińaski W.
1982    Osadnictwo plemienne Pomorza (VI-X wiek). Wrocław-Warszawa-Kraków-Gdańsk-Łódź.

Posadzki G.
1967    Sprawozdanie z powierzchniowego badania grodziska Owidz, pow. Starogard. Stan. 1. Sopot. Maszynopis w Archiwum Muzeum Archeologicznego w Gdańsku.

Wapińska A.
1974    Owidz, gm. Starogard Gdański, woj. gdańskie, stanowisko 1. Informator Archeologiczny, Warszawa.

Zakrzewska I.
1987    Grodzisko wczesnośredniowieczne w Owidzu, woj. gdańskie. Toruń, Maszynopis pracy magisterskiej w Archiwum Muzeum Archeologicznego w Gdańsku.